Büyüdüm. Bunu üstümdeki yükten, vermem gereken kararlardan ve kişiliğimdeki ve düşünce yapımdaki değişikliklerden anlıyorum mesela, olaylara yaklaşımlarım falan. Bir de annemler söylüyor sürekli.

Herkesle aynı olmak istemedim, kızlarda olan bir yapmacıklık var ya, nefret ettim ondan, hayatım boyunca ve asla öyle olmak istemedim. Farklı olmak istedim, gerçek olmak istedim, yapmacık veya çakma bir insan olmak istemedim. Öyle fake bir şekilde “ıyyyyy iğrenç” diye tepkiler verip yüzümü yapmacık bir şekilde buruşturmaktansa güldüm hatta bazen durumu daha içinden çıkılmaz hale getirdim. Garip garip otururum mesela, amacım rahat etmektir. Her kız gibi moda merakım veya kıyafet alışverişi merakım olmadı hiç. Dolabımdan elime geçeni giyerim genelde. Maksimum makyajım rujdur, asla makyaj yapmam doğal güzelliğe inanırım. Kapatıcı falan da yoktur, bulunmaz bile bende. Yüzükler takmayı çok severim. Saçlarımın da en sevdiğim hali doğal halidir, nadiren saçımı yaptırırım. Çok garip bir bakış açım var mesela,  hep karşımdakinin açısından düşünüp öyle davranmaya çalışırım. Bazen çok erkek gibi oluyorum gibi geliyor, düşüncelerimde. Zaten annemin karnındayken erkek demişler kız doğmuşum. Daha annemin karnındayken bile enteresan bir hikaye yaratmışım. Ben zaten herkesten değilmişim. Öyle de olmak istemiyorum, elimden geleni de yapıyorum. Herkesin yaptıklarını gerçekten beğeniyorsam benimserim. İlki yapmak isterim hep, bir şeyi başlatan adam olmak isterim, o zaman bir fark yaratmış olurum çünkü. Acayip mükemmeliyetçi, her detaya takık bir insanımdır,  ya hep ya hiçtir. 

Dünyada fark yaratmaya çalışan, farklı olmaya çalışanlar olmasa burada olur muyduk ki biz acaba ? Bence herkes kendisi gibi olup bir fark yaratmaya çalışmalı elinden geldiği kadar, ben herkesin böylece mutlu olabileceğine çok inanıyorum açıkçası. Farklı olmak utanılacak bir şey değil bence, insan sonuna kadar farkıyla gurur duymalı.

Ben ne kadar fark yaratıyorum bilemem şu anda, buyorum ancak dışarıdan yapılabilir. Ama elimden geleni yapıyorum bir fark yaratmak için. Ve kesinlikle farkı yaratacağım, inanıyorum.

Acaba İstanbul’un neredeyse her yerinden görünen, o kaykay pistine benzeyen İstanbul Sapphire’i yapan insan olmak nasıl bir şey ? Acaba onu her gördüğünde nasıl hissediyor ? Gurur mu mutluluk mu nedir acaba inanılmaz merak ediyorum.

Ya da Kanyon’u tasarlayan insan olarak içinde gezip alışveriş yapmak ? Böyle “burayı ben yaptım lan” havaları mı ne oluyo acaba ? Dalgınlıkla yaptıklarını mı seyrediyosun, yoksa çaktırmıyor musun kim olduğunu ? Her aşamasıyla ben uğraştım, ben olmasam olmazdı diye megaloman bakışlar mı saçıyosun yoksa etrafa ?

Bence kelimelerle anlatılamaz. Bu yüzden günün birinde o hissi ben de yaşamak istiyorum, o zaman kelimelerle anlatmaya çalışırım belki…

Off ne değişik bir şeydir yaa…